Sport, rehabilitacja, pasja i aktywny wypoczynek

Częściowa utrata wzroku, bądź całkowity jego brak nie eliminuje z aktywnego stylu życia. Kto raz zasmakował w sportowej rywalizacji niełatwo z niej zrezygnuje – trudno jest wyzbyć się aktywnej formy wypoczynku, rehabilitacji i integracji. Osoby niewidome i słabowidzące stanowią poważny odsetek społeczeństwa pozbawionego prawidłowo funkcjonującego dalekosiężnego zmysłu wzroku. Wzrok jest podstawą poznania otaczającego nas świata, orientowania się w otoczeniu oraz warunkującego prawie każdą ludzką działalność.

Warunki, które umożliwiają i ułatwiają niewidomym i słabowidzącym osiągnięcie najwszechstronniejszego rozwoju to wczesna rewalidacja, edukacja, rehabilitacja, a także zapewnienie skutecznych, specyficznych metod i środków pozwalających na prawidłowe poznawanie otaczającego nas świata i właściwe funkcjonowanie w środowisku społecznym. Wiele dyscyplin sportowych zostało stworzonych dla potrzeb osób niewidomych i niedowidzących, wiele z nich zostało dostosowanych do ich możliwości i ograniczeń.

Sport jest bardzo ważny, gdyż promuje zdrowie, ponadto pomaga w kształtowaniu umiejętności samodzielnego poruszania się, co ma decydujące znaczenie w codziennym życiu. Osoby z wadą wzroku mogą uprawiać wiele dyscyplin sportowych według zasad i reguł, które obowiązują osoby widzące, np. sporty walki, takie jak judo i zapasy, które są nieznacznie zmodyfikowane, krykiet i lekkoatletyka oraz wiele innych, o których wspomnę pokrótce.

Krykiet – stosuje się skórzaną piłkę z dzwoneczkiem. Serwujemy piłkę od dołu i musi się ona odbić chociaż raz, aż osiągnie cel, aby osoba grająca po wydawanym przez nią dźwięku oceniła, w którym kierunku piłka leci.

Biegi dłuższe niż 100 m – biegnący powinien mieć obok siebie przewodnika, który udziela mu rad i słownych instrukcji. Stosuje się też dla zachowania kierunku biegu linę /bieg na uwięzi/. Niewidomy biegacz musi pierwszy przekroczyć linię mety.

Piłka bramkowa /goalball/ – ta dyscyplina została stworzona specjalnie dla osób niewidomych. W roku 1982 w Lublinie rozegrano pierwszy turniej o randze imprezy międzynarodowej.

Sztuki walki może uprawiać każdy, niezależnie od wieku i poziomu wytrenowania. To doskonała forma rozwoju ciała, umysłu i charakteru.

Judo – walki rozgrywają się na macie w kształcie kwadratu. Judo niewidomych różni się tym, że zawodnicy przed komendą sędziego rozpoczynającego walkę są już w kontakcie dotykowym. Walka trwa 5 minut. W tym czasie niewidomi judocy zdobywają punkty za pomocą chwytów i rzutów.

Szczególny wpływ na psychofizyczną rewalidację osób z uszkodzonym wzrokiem mają gry zespołowe z piłką. Wyzwalają dużo emocji związanych z rywalizacją, uczą pokonywania barier psychicznych, doskonalą nie zawsze będącą na odpowiednim poziomie sprawność fizyczną, a także kształtują orientację przestrzenną. Do takich gier zespołowych możemy zaliczyć wspomnianą wcześniej grę goalball, futsal, torball.

Futsal – rywalizują dwie drużyny składające się z pięciu graczy. Wszyscy mają zasłonięte oczy specjalnymi opaskami, nie dotyczy to jednak bramkarzy, którzy mogą podpowiadać zawodnikom pełniąc rolę przewodników.

Pole gry otacza miękka ściana, a piłka wydaje z siebie dźwięki – wszystko po to, by podnieść poziom bezpieczeństwa i ułatwić zawodnikom niezwykle trudną rywalizację. Mecz trwa 50 minut.

Torball – zawodnicy zakładają nieprzezroczyste gogle. Podczas gry polega się jedynie na słuchaniu i orientacji w przestrzeni. Mecz składa się z dwóch 5-minutowych części.

Godną uwagi dyscypliną sportową jest tenis stołowy dla niewidomych – Showdown. Rozgrywka toczy się na specjalnym stole obramowanym listwami. Gra się metalową piłką z dzwoneczkiem w środku. Odbija się ją drewnianymi wiosełkami. Ręce graczy są chronione przez rękawice.

Niewidomi i niedowidzący uprawiają też Kolarstwo Tandemowe. Osoba z wadą wzroku wprawdzie nie widzi pokonywanej trasy, ale odczuwa szybkość, wysiłek wspinania się na wzniesienie, zmęczenie z pokonania dystansu i radość z wygranej.

Pływanie – jest dyscypliną bardzo popularną wśród osób z wadą wzroku. Zawodników niewidomych i słabowidzących dotyka się tyczką – w zależności od stylu płynącego – w głowę, klatkę piersiową, plecy, w celu określenia odległości od końca basenu. W treningach pływackich konieczna jest obecność wolontariuszy.

Trudno dociec, kiedy po raz pierwszy przy szachownicy zasiadła para osób niewidomych. Modyfikacja gry w szachy polega na tym, że osoba niewidoma gra na szachownicy brajlowskiej. W polach są wywiercone otwory, tak aby mogły się na niej trzymać figury. Czarne pola na szachownicy położone są o kilka milimetrów wyżej od białych. Aby odróżnić figury białe od czarnych, te ostatnie mają bardziej ostre zakończenia. Zawodnik musi poinformować przeciwnika o wykonanym ruchu. Dyscyplina sportowa właściwie dobrana, uwzględniająca ograniczenia wynikające z niepełnosprawności, może pozytywnie wpłynąć nie tylko na zdrowie fizyczne i wspomóc zabiegi rehabilitacyjne. Znacznie bardziej liczy się aspekt psychologiczny: przełamywanie swoich ograniczeń i świadomość, że pomimo ich istnienia można żyć aktywnie i mieć pasje.

NGO – Nowa Generacja Obywateli

W październiku Fundacja Szansa dla Niewidomych przeprowadziła cykl spotkań edukacyjnych w białostockich liceach ogólnokształcących. W projekcie wzięli udział maturzyści z 23 klas IV z pięciu szkół, tj.:

  1. II Liceum Ogólnokształcące im. Księżnej Anny z Sapiehów Jabłonowskiej,
  2. III Liceum Ogólnokształcące im. K. K. Baczyńskiego,
  3. V Liceum Ogólnokształcące im. Jana III Sobieskiego,
  4. XIV Liceum Ogólnokształcące im. Ryszarda Kaczorowskiego,
  5. Zespół Szkół Technicznych i Ogólnokształcących z Oddziałami Integracyjnymi im. St. Staszica.

Projekt miał na celu zapoznanie młodzieży z działalnością organizacji pozarządowych, wolontariatem oraz problemem stygmatyzacji i wykluczenia społecznego.

Ważną kwestią było ukazanie młodym ludziom w jaki sposób organizacje pozarządowe wpływają na otaczającą nas rzeczywistość, wspierają integrację społeczną i rozwiązują problemy społeczne. Spotkania dostarczyły młodzieży podstawowej wiedzy o obszarach działalności NGO, ich roli w kształtowaniu społeczeństwa obywatelskiego, a także promowania aktywnych postaw obywatelskich. Dzięki tej formie przekazu można było ukazać młodzieży z jakimi problemami borykają się osoby niepełnosprawne, jakie w tej kwestii panują stereotypy i w jaki sposób możemy pomagać osobom z dysfunkcjami. Spotkania miały pomóc w kształtowaniu osobowości młodych ludzi, uczyć empatii i wrażliwości na drugiego człowieka.

Każde z przeprowadzonych spotkań trwało godzinę lekcyjną. Prowadzili je pracownicy Fundacji, wolontariusze, a także osoby niewidome lub słabowidzące.

Pracownik Fundacji wyjaśnił czym są organizacje pozarządowe, jakie są ich cele i z jakich środków są finansowane. Wskazywał przykłady działań NGO i wyjaśniał dlaczego warto być zaangażowanym w III sektor. Wolontariusz opowiedział o roli wolontariatu, przedstawił na czym polega jego praca i jakie korzyści z niej wypływają. Opowiedział o swoich doświadczeniach i udzielił wskazówek osobom myślącym o podjęciu pracy w tym sektorze. Ukazał, iż wolontariat to także możliwość nabycia doświadczenia zawodowego oraz droga do samorealizacji przynosząca wiele satysfakcji.

Osoba z dysfunkcją wzroku opowiadała o problemach i barierach napotykanych przez niewidomych i słabowidzących. Obalała stereotypy i wyjaśniała w jaki sposób niewidomi robią herbatę, piszą maile, szukają kluczy, bądź też skąd wiedzą czy jest noc czy dzień, w jaki sposób dobierają ubrania. Często uważa się, iż osoby niepełnosprawne nie potrafią i nie mogą normalnie funkcjonować, a osoby zdrowe nie mogą wyobrazić sobie niewidomego informatyka czy prawnika. Przeprowadzone spotkania pokazywały, że osoba z jakąkolwiek dysfunkcją przy zastosowaniu dostępnych rozwiązań technicznych może doskonale realizować się na każdej płaszczyźnie życia. Wyjaśniono także rolę organizacji pozarządowych w kształtowaniu rzeczywistości grup marginalizowanych. Uważamy, iż taka forma zajęć pozwala młodym ludziom zrozumieć jak ważne jest uczestnictwo w życiu społecznym, kształtuje w nich wrażliwość oraz poczucie odpowiedzialności społecznej. Któż, jak nie młodzi ludzie, mają kształtować pozytywne postawy, wzorce i budować nową generację obywateli mających wpływ na kształt swojego państwa?

Przeprowadzone spotkania cieszyły się ogromnym zainteresowaniem. Fundacja pozyskała wielu nowych, wspaniałych wolontariuszy.

Obchody Dnia Białej Laski w Białymstoku

W Białymstoku z Okazji Dnia Białej Laski został zorganizowany happening. Ponad 50 osób zebrało się w centrum miasta przy Ratuszu.

W obchodach brali udział pracownicy Urzędu Miasta, PFRON, Departamentu Spraw Społecznych, a także PZN i Fundacja Szansa dla Niewidomych.

Podczas happeningu każdy mieszkaniec mógł założyć specjalne gogle i poruszać się za pomocą białej laski, co wcale nie było łatwym zadaniem. W czasie trwania spotkania rozdawane były ulotki w jaki sposób pomagać osobom niewidomym w życiu codziennym.

Celem zorganizowanego happeningu była chęć ukazania trudów jakie niesie za sobą życie w ciemności, zwrócenie uwagi na problemy osób niepełnosprawnych. W Białymstoku jest obecnie ok. 600 osób z dysfunkcją wzroku.

Nowa Generacja Obywateli

W październiku br. Fundacja Szansa dla Niewidomych przeprowadziła cykl spotkań edukacyjnych w białostockich liceach ogólnokształcących. W projekcie wzięli udział maturzyści z 23 klas IV z pięciu szkół, tj.:

  • II Liceum Ogólnokształcącego im. Księżnej Anny z Sapiehów Jabłonowskiej,
  • III Liceum Ogólnokształcącego im. K. K. Baczyńskiego,
  • V Liceum Ogólnokształcącego im. Jana III Sobieskiego,
  • XIV Liceum Ogólnokształcącego im. Ryszarda Kaczorowskiego,
  • Zespołu Szkół Technicznych i Ogólnokształcących z Oddziałami Integracyjnymi im. St. Staszica.

Projekt miał na celu zapoznanie młodzieży z działalnością organizacji pozarządowych, wolontariatem oraz problemem stygmatyzacji i wykluczenia społecznego.

Ważną kwestią było ukazanie młodym ludziom w jaki sposób organizacje pozarządowe wpływają na otaczającą nas rzeczywistość, wspierają integrację społeczną i rozwiązują problemy społeczne. Spotkania dostarczyły młodzieży podstawowej wiedzy o obszarach działalności NGO, a także ich roli w kształtowaniu społeczeństwa obywatelskiego oraz promowania aktywnych postaw obywatelskich. Dzięki tej formie przekazu można było ukazać uczniom z jakimi problemami borykają się niepełnosprawni, jakie w tej kwestii panują stereotypy i w jaki sposób możemy pomagać osobom z dysfunkcjami. Spotkania miały pomóc w kształtowaniu osobowości młodych ludzi, uczyć empatii i wrażliwości na drugiego człowieka.

Każde z przeprowadzonych spotkań trwało godzinę lekcyjną. Prowadzili je pracownicy Fundacji Szansa dla Niewidomych, wolontariusze, a także osoby niewidome lub słabowidzące.

Pracownik Fundacji wyjaśnił czym są organizacje pozarządowe, jakie są ich cele i z jakich środków są finansowane. Wskazywał przykłady działań NGO i wyjaśniał dlaczego warto być zaangażowanym w III sektor (tym zwrotem określa się ogół organizacji pozarządowych).

Wolontariusz opowiedział o roli wolontariatu, przedstawił na czym polega jego praca i jakie korzyści z niej wypływają. Opowiedział o swoich doświadczeniach i udzielił wskazówek osobom myślącym o podjęciu pracy wolontariusza. Ukazał, iż wolontariat to także możliwość nabycia doświadczenia zawodowego, droga do samorealizacji przynosząca wiele satysfakcji.

Osoba z dysfunkcją wzroku opowiadała o problemach i barierach napotykanych przez niewidomych i słabowidzących. Obalała stereotypy i wyjaśniała w jaki sposób niewidomi robią herbatę, piszą maile, szukają kluczy, skąd wiedzą czy jest noc czy dzień, w jaki sposób dobierają sobie ubrania.

Często uważa się, iż niepełnosprawni nie potrafią i nie mogą normalnie funkcjonować, a zdrowi nie mogą wyobrazić sobie niewidomego informatyka czy prawnika. Przeprowadzone spotkania ukazywały, że osoba z jakąkolwiek dysfunkcją przy zastosowaniu dostępnych rozwiązań technicznych może doskonale realizować się na każdej płaszczyźnie życia. Wyjaśniono także rolę organizacji pozarządowych w kształtowaniu rzeczywistości grup marginalizowanych. Uważamy, iż taka forma zajęć pozwala młodym ludziom zrozumieć jak ważne jest uczestnictwo w życiu społecznym, kształtuje w nich wrażliwość oraz poczucie odpowiedzialności społecznej. Któż jak nie młodzi mają kształtować pozytywne postawy, wzorce i budować nową generację obywateli mających wpływ na formowanie swojego państwa.

Przeprowadzone spotkania cieszyły się ogromnym zainteresowaniem. Fundacja pozyskała wielu nowych wolontariuszy.

Step-Hear w Urzędzie Miejskim w Bielsku Podlaskim

Niewidomi i słabowidzący mieszkańcy Bielska Podlaskiego mogą samodzielnie poruszać się po Urzędzie Miasta. To, czego nie mogą zobaczyć, mogą usłyszeć. Bielski magistrat jest pierwszym w Polsce udźwiękowionym w ten sposób urzędem, jedną z zaledwie trzech instytucji w całym kraju. Likwidacja barier utrudniających osobom niepełnosprawnym poruszanie się w przestrzeni publicznej powinna być w dzisiejszych czasach, w cywilizowanym kraju, czymś oczywistym. Nie zawsze jest. Firma Altix jest wyłącznym dystrybutorem systemu informacyjno-udźwiękawiającego Step-Hear. Urządzenie to pozwoli udźwiękowić przestrzeń (otoczenie) zarówno w budynkach, jak też na zewnątrz. Przyczynia się do ogromnych zmian w życiu osób niepełnosprawnych. Sprawia, iż odszukanie właściwej drogi staje się dla osoby z dysfunkcją wzroku proste. Pozwala na oswojenie się z otoczeniem, służy jako nawigacja, informuje o tym, co znajduje się w pobliżu i jak do tych miejsc dotrzeć. Służy jako informator i nawigacja wewnątrz budynków, np. obok wind, ruchomych schodów, bankomatów, itp. i na zewnątrz: na głównych skrzyżowaniach ulic, przystankach, w domach towarowych i innych miejscach użyteczności publicznej Może być instalowany w instytucjach, urzędach, miejscach rozrywki, transporcie lub punktach handlowo-usługowych, szkołach, szpitalach i wielu innych. System umieszczany jest w miejscach, w których osoba niewidoma lub słabowidząca może potrzebować informacji i pomocy w orientacji przestrzennej. Może mieć różnorakie zastosowanie jako tymczasowa lub stała instalacja. Bazy są odporne na działanie warunków atmosferycznych i mogą być zasilane przy pomocy sieci elektrycznej lub energii słonecznej. Posiadają też akumulator. Urządzenie jest pomocne osobom niewidomym, tym większy szacunek należy się urzędnikom z niewielkiego Bielska Podlaskiego za to, że dbając o wszystkich mieszkańców dają dobry przykład.

Sytuacja osób niepełnosprawnych w województwie podlaskim

Ponad 500 milionów ludzi na świecie cierpi z powodu rożnego rodzaju niepełnosprawności. Sytuacja osób niepełnosprawnych w województwie podlaskim jest bardzo złożona i trudna. Przede wszystkim brakuje miejsc pracy, które byłyby dostosowane do ich potrzeb i możliwości. Zmiany jakie zaszły w przepisach związanych z otrzymywaniem przez pracodawców dofinansowania PFRON jeszcze bardziej utrudniły tę sytuację. Województwo podlaskie jest regionem słabo zurbanizowanym, o najniższej gęstości zaludnienia w kraju. Brak surowców naturalnych, słabo rozwinięty przemysł oraz mała konkurencyjność lokalizacyjna nie zachęca do napływu inwestycji. Te i inne uwarunkowania powodują ograniczenia podaży miejsc pracy i trudności aktywizacji osób bezrobotnych, w tym osób niepełnosprawnych. Czy władze podejmują działania zmierzające do szerokiego udostępnienia osobom niepełnosprawnym dostępu do usług rehabilitacyjnych? Okazuje się, że tak. Prezydent Miasta Białegostoku powołał Komisję ds. Przystosowania Przestrzeni Miejskiej, która to właśnie czuwa nad tym, by wspomniana przestrzeń była przystosowana do potrzeb osób niepełnosprawnych. Miasto Białystok chcąc pomoc osobom niepełnosprawnym, włączyć się w życie społeczne, prowadzi Program „Asystent Osoby Niepełnosprawnej”. Usługa świadczona przez wykwalifikowanych specjalistów pełni funkcję kompensacyjną w zależności od stopnia i rodzaju niepełnosprawności. Działania asystenta obejmują czynności umożliwiające osobie niepełnosprawnej dostęp do rehabilitacji, świadczeń, pracy, wypoczynku, życia osobistego i rodzinnego. Niepokojącym zjawiskiem jest jednak niewielkie zainteresowanie osób niepełnosprawnych dokształcaniem się. Na brak aktywności w omawianym obszarze wpływa niewątpliwie brak środków finansowych, problemem okazują się też bariery architektoniczne, bariery w komunikowaniu się oraz psychospołeczne. Ważne jest więc promowanie wśród osób niepełnosprawnych idei kształcenia ustawicznego oraz zachęcanie do podnoszenia wykształcenia i kompetencji zawodowych poprzez właściwie przystosowane miejsca do nauki oraz system stypendiów. Aby sprostać zadaniu pełnej integracji społeczeństwa tworzone są oddziały integracyjne w ogólnodostępnych żłobkach i przedszkolach lub szkołach publicznych, a nawet integracyjne przedszkola, żłobki i szkoły podstawowe. Te ostatnie spełniają najpełniej postulat rehabilitacji społecznej niepełnosprawnych dzieci i młodzieży. Problem polega jednak na niedostosowaniu placówek edukacyjnych do potrzeb osób niepełnosprawnych. Jeśli weźmiemy pod uwagę szkolnictwo wyższe dostrzeżemy łatwo, że niewiele uczelni jest dostosowanych architektonicznie, sprzętowo i metodologicznie w stopniu wystarczającym do przyjęcia niepełnosprawnych studentów. Jednym z priorytetów polskiej polityki wobec osób niepełnosprawnych jest ich rehabilitacja zawodowa i społeczna. Na mocy ustawy o zatrudnianiu i rehabilitacji zawodowej osób niepełnosprawnych powołany został Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (PFRON). Celem Funduszu jest realizacja zasady równości szans osób niepełnosprawnych i tworzenie polityki ich zatrudniania. W ramach działań PFRON realizowane są również programy celowe: „Student”, „Komputer dla Homera”, „Pegaz” ale jak na razie informacji na temat funduszy przeznaczonych na te cele brak. Nie można też nie wspomnieć o firmie Altix, która na gruncie społecznym porusza problematykę osób niepełnosprawnych. Tworzy takie rozwiązania, by Klienci byli w pełni niezależni i osiągali sukcesy. W jej ofercie znajduje się szeroka gama produktów dostosowanych do różnych grup odbiorców. Zmieniająca się rzeczywistość i realia życia codziennego osób z niepełnosprawnością wymuszają konieczność poszukiwania wciąż nowych rozwiązań dotyczących zarówno funkcjonowania w życiu społecznym, jak i aktywności zawodowej.

Moda w parze z elegancją

Elegancja, często słyszymy to określenie, cóż ono oznacza? Przeczytamy w Słowniku współczesnego języka polskiego, iż to dobry, wyszukany smak w ubiorze, wytworność w zachowaniu, gustowność, wykwintność i szyk.

Prawdziwą elegancję cechuje prostota i umiar. Można się elegancko ubierać, zachowywać, ale również postępować elegancko. Zastanówmy się więc, co powinno charakteryzować ludzi eleganckich w zakresie ubioru?

Elegancję cechuje dobrana garderoba, która tworzy harmonię, podkreślającą najlepsze cechy danej osoby. To także umiejętność dostosowania stroju do okazji, sytuacji i wieku. Warto pamiętać, iż naszym strojem wyrażamy szacunek do miejsca, okazji i osoby. Gdy jesteśmy na premierze w teatrze lub filharmonii i zjawiamy się w dżinsach i powyciąganym swetrze, na pewno nie podkreślamy tym rangi imprezy.

Zły sposób dobierania garderoby w zależności od wydarzenia, w którym uczestniczymy, świadczy o braku znajomości zasad elegancji. Moda nie jest sztywnym regulaminem, jest tylko pewną propozycją, możliwością, gamą sugestii, z których czerpać możemy inspirację do stworzenia własnego stylu i wybierać te elementy, które uatrakcyjnią nasz wygląd.

Są pewne uroczystości, momenty szczególne, podczas których ludzie ubierają się elegancko – śluby, pogrzeby, chrzciny, pierwsze komunie. Dlaczego to robimy? Odpowiedź jest bardzo prosta. Chcemy podkreślić podniosłość chwili, jej wyjątkowość, uczcić wydarzenie i tych, którzy są jego głównymi bohaterami, zaprezentować się z najlepszej strony, pokazać, że dany dzień i przeżywane wydarzenie jest również dla nas ważne i wyjątkowe.

Warto pamiętać, że nawet najlepszy dobór ubrania nie wystarczy, żeby być eleganckim. Niezmiernie ważne są dodatki. Poszczególne części naszego stroju powinny być dobrane ze smakiem, a całość powinna wyglądać porządnie i schludnie.

Oczywiście osoba niewidoma, podczas dokonywania zakupów odzieży, powinna korzystać z rad innych osób. Może robić zakupy sama, jednak wtedy, gdy chce posłużyć się wcześniej uzyskanymi już radami.

Człowiek modny nie zawsze jest elegancki.

Nie każdemu aktualna moda pasuje. Natomiast elementy mody mogą być składnikiem elegancji. Zmiany mody w stroju kierowane są najczęściej do młodego pokolenia i osoby w średnim wieku i starsi nie powinni jej bezkrytycznie ulegać. Odkryjmy więc elegancki szyk na nowo. Pomoże nam w tym elegancki zegarek dotykowy na skórzanym pasku Charleston (CW 128) o prostokątnym kształcie koperty. Nazwa Charleston pochodzi od typu muzyki jazzowej, którą bardzo ceniono w czasie, gdy ten kształt zegarka był najpopularniejszy. Prostokątną kopertę w kolorze srebra o wymiarach 40 mm x 30 mm zdobią czarne cyfry, obok których umieszczone zostały znaki w kształcie poziomych i pionowych belek umożliwiających dyskretne sprawdzenie czasu. Koronka (pokrętło) do ustawiania godziny obsadzona kamieniem w kolorze szafirowym. Całości dopełnia czarny skórzany pasek z eleganckimi białymi przeszyciami. Ten model zegarka zadowoli gust pań a także panów.

Kolejną propozycją jest również zegarek dotykowy (CW 31 i 32), wersja dla pań i panów. Koperta o tradycyjnym okrągłym kształcie w kolorze srebra. Elegancji zegarkom dodają sztuczne diamenty, które umieszczone są jako oznaczenia poszczególnych godzin obok widniejących czarnych cyfr, a także skórzany pasek imitujący skórę krokodyla.

W zegarkach dopełnieniem całości jest szwajcarski mechanizm wysokiej jakości. To szykowne uzupełnienie wyjątkowej kolacji we dwoje, wieczoru w operze, czy wykwintnego przyjęcia. Mądrze dobrany wizerunek i eleganckie dodatki na pewno pozwolą na spędzenie wspaniałego dnia w równie wspaniałym nastroju i komfortowym samopoczuciu.

Cukrzyca epidemia xxi wieku. jak się przed nią obronić?

Według Światowej Organizacji Zdrowia, w roku 1985 na cukrzycę cierpiało 30 mln osób. Liczba ta z roku na rok rosła w ogromnym tempie, gdyż już 10 lat później sięgnęła 135 mln. Według danych International Diabetes Federation obecnie na całym świecie choruje 246 mln osób. Każdego roku pojawia się 7 milionów nowych zachorowań. Przewiduje się, że w roku 2030 liczba chorych na cukrzycę sięgnie 366 mln. Można mówić więc o groźbie epidemii cukrzycy.

W Polsce cukrzycę wykryto u ponad 1,5 miliona osób. Chorych jest jednak znacznie więcej – szacuje się, że ponad 2 mln, czyli ok. pół miliona chorych nie zdaje sobie sprawy ze swojej choroby. Gros z nich to osoby niedowidzące i niewidome. Chorzy zgłaszają się do lekarza w momencie, gdy cukrzyca jest już zaawansowana, a jej objawy nasilone. U 25% pacjentów stwierdza się powikłania cukrzycowe. Leczenie tej choroby jest niezwykle trudne i kosztowne, szczególnie z powodu następstw choroby. Duży wpływ na wzrost zachorowań ma ogólne starzenie się społeczeństwa, ponieważ z wiekiem rośnie podatność na tę chorobę.

Główne powody zachorowań na cukrzycę:

  • niezdrowe odżywianie,
  • nadwaga,
  • siedzący tryb życia,
  • brak regularnej aktywności fizycznej,
  • stres,
  • palenie papierosów.

Cukrzyca może prowadzić do bardzo groźnych powikłań. Utrata wzroku, niewydolność nerek, choroby układu krążenia, udar mózgu, depresja czy choroby stóp, to tylko niektóre z nich. Cukrzyca stała się obecnie główną przyczyną ślepoty u osób dorosłych, niewydolności nerek i amputacji kończyn, a także głównym czynnikiem ryzyka niedokrwiennej choroby sera i zawału serca, udaru mózgu oraz wad wrodzonych u noworodków.

W przypadku osób chorych na cukrzycę warunkiem koniecznym do skutecznego leczenia oraz podstawą utrzymania zdrowia i dobrego samopoczucia jest właściwa dieta. Powinna ona obfitować w posiłki bogate w składniki odżywcze, witaminy, sole mineralne oraz suplementy regulujące zaburzenia metaboliczne. Menu powinno mieć określoną wartość energetyczną, a osoba chora na cukrzycę powinna ustalić z lekarzem dietetykiem odpowiednią dla siebie ilość kalorii.

Dieta cukrzycowa wymaga dyscypliny oraz konsekwentnego stosowania się do ściśle określonego jadłospisu. Posiłki należy jeść często i w małych ilościach, dzięki czemu unikniemy uczucia głodu, a stężenie cukru we krwi będzie mniejsze.

Dieta to jedno, ale by jej efekty były trwałe, musimy pomyśleć o zmianie swoich nawyków. Zasmakujmy na stałe w owocach, warzywach i rybach. Jedzmy często, ale mało, najlepiej pięć razy dziennie.

Jak sprawić, by posiłki były skomponowane właściwie, a ich waga odpowiednia?

W trosce o zdrowie i wygodę naszych klientów, w ofercie firmy Altix pojawiły się dwa nowe modele elektronicznych mówiących wag kuchennych: Vivienne i Heidi. Posiadają one szereg ciekawych i pomocnych funkcji, które ułatwią osobom niedowidzącym i niewidomym przygotowanie odmierzonych porcji jedzenia. To kolejny krok do samodzielnego funkcjonowania. Obie wagi odmierzają w zakresie od 0-5 kg, z dokładnością do 1g. Wyniki pomiaru podawane są przyjemnym, damskim głosem i jednocześnie wyświetlone na dużym ekranie LCD. Poziom głośności można regulować w 6-stopniowej skali.

Inne przydatne funkcje kuchennej wagi Vivienne i Heidi:

  • funkcja dodawania wag, która pozwoli na sumowanie dokonanych wcześniej pomiarów,
  • doważanie kolejnych porcji do tych, które już zostały zważone (tara),
  • ważenie płynów w litrach, a także w sztukach,
  • pomiar referencyjny – określenie pomiaru wagi docelowej,
  • wyświetlanie godziny, daty oraz minutnik (dotyczy wyłącznie wagi Vivienne).

Elektroniczne wagi Vivienne i Heidi, obok czysto funkcjonalnych walorów będą stanowić prawdziwą ozdobę kuchni, ponieważ, jak wszystkie produkty firmy CareTec GmbH, charakteryzują się niepowtarzalnym kształtem i wzorem. Swój elegancki i subtelny wygląd zawdzięczają najwyższej jakości materiałom, z których zostały wykonane. Duży wyświetlacz LCD, komunikaty podawane przyjemnym damskim głosem, wygodny panel sterowania i niezwykła dokładność pomiaru sprawiają, że korzystanie z nich stanowić będzie prawdziwą przyjemność.

Wagi te przeznaczone są dla każdego, kto dba o swoje zdrowie, w tym szczególnie dla osób niedowidzących i niewidomych ze względu na wbudowany moduł mowy.

Cukrzyca jest chorobą, która wymaga ciągłego dokształcania. Przestrzeganie kilku zasad właściwego postępowania jest istotne dla poprawy stanu zdrowia osób chorych na cukrzycę, a także przyczyni się do walki z otyłością.

Wagi do nabycia w ofercie firmy Altix w cenie: 568 zł (Heidi) i 628 zł (Vivienne).

Mam nadzieję, iż przedstawione zalety i możliwości wag Vivienne i Heidi pozwolą Państwu skutecznie zadbać o własne zdrowie.